Alfredo-Alfredo

Bir Rica!

2012 yılına girmeye hazırlandığımız şu günlerde, şüphesiz ki yeni yıldan en büyük dileğim, “önümüzdeki sene görüşürüz xD” gibi esprilerin yapılmamasıdır.

Sınav zamanları dışında kütüphaneyle pek işim olmazdı. Ya uyumak için, ya da sınavlara sessiz sedasız çalışmak için kullanırdım genellikle fakültenin kütüphanesini. İllâ ki önemli bir şey olması gerekiyordu oraya girmem için değil mi?..

1. sınıfın ilk gününde gördüğüm, o günden sonra da bir türlü tanışmaktan öteye gidemediğim biri vardı. Bir kere ağladığını gördüğüm için yanına gitmiştim, öyle güzel, Anna Karina gibi ağlıyordu ki, bir süre uzaktan izledim… Aslına bakarsanız yardımım, bir peçete vermekten öteye gidememişti, çünkü hiçbir zaman tek göremediğim biriydi, hep yanında biri vardı. Hep destek çıkan, yemyeşil zümrüt gözlere sürekli olarak bakan birileri vardı. Ağladığında da peçete vermemle başkalarının gelmesi bir olmuştu…

Onunla olan ilk ve tek diyaloğum da buydu zaten. Birtakım coğrafi ve duygusal uzaklaşmalarım sebebiyle de hiçbir zaman konuşma cesaretinde bulunamadım -tâ ki bu yıla kadar- Sesini duyar duymaz yeniden eskiye gittim. O ağlayan kız, bu sefer de gülücükleriyle de Salvatore’nin Elena’sı gibi olmuştu, iç ısıtıyordu. Hani Salvatore’nin gecelerce yağmur çamur beklediğine değecek kadar sımsıcak bir gülümsemesi vardı. Peki ne yapmalıydım? Aradan geçen 3 senenin ardından konuşmalı mıydım, konuşsam bile nasıl konuşacaktım ki? Karşısına çıkıp 3 senedir yüzleştiğim sorunlardan ötürü bir türlü konuşamadığımdan mı bahsedecektim, yoksa cesaretten yoksun bir insan olduğumu söyleyip tamamiyle batıracak mıydım? Tüm bu ihtimaller dâhilinde, sınavların bittiği günden önceki gün artık “Sınavlar bitsin rahat kafayla konuşayım.” bahanemin son kullanma tarihi de geçmek üzere olduğuna göre, artık konuşmam gerektiğini dimağıma kazımıştım. Hemen Perşembe günü akşam sınav takvimlerine bakmıştım. Evet, o gün okula geliyordu; çünkü sınavı vardı! İçimi bir sevinç kapladı. Epeydir hissetmediğim; ama hissetmeyi de cân-ı gönülden istediğim bir his. Uzun bir süre sonra amatörce, gayr-i ihtiyâri bir şekilde, çocukça bir sevinç, “sevgi” kaplamıştı içimi. Amaçsızca gülümsüyor, soranlara: “Ben de bilmiyorum ki!” diyordum. Varsınlar deli desinlerdi, bananeydi! Sınavdan sonra deliler gibi onu arıyordum. Karşısına çıkıp her şeyi bir çırpıda söyleyip cevabı bile duymadan koşar adımlarla kaçacaktım; çünkü olumsuz bir cevaba hazır değildim. Ben dışarıda yakalarım diye düşünürken, kütüphanede olacağı aklıma yattı birden nedense! Ve yeniden kütüphaneye inmenin verdiği isteksizlikle yaklaştım. Bilgisayarın başına oturmuş bir şeyler araştırıyordu. Arkasındaki sandalyeye oturdum ve 10 cm karelik pencereden güneşin sağ yanağına, saçlarına vuruşunu seyrettim. Ne de güzeldi. Hele o boynu.. Ah bir görseniz! İnsanı kendisine hayran bırakırdı. Her gün milyarlarca insanın tenine dokunan güneş, ancak bu kadar güzel kaplayabilirdi bir vücudu. Bir yandan da bu hissettiğim gerçek hisle, kara geçmişimi karşılaştırıyordum ve bir anlığına utanmışlığım da yok değildi aslında; ama geçmişteki düştüğüm çukurları, yılanın değiştirdiği deriye benzetiyordum. Bir şekilde onların olması gerektiği ve bir süre sonra da onlardan kurtulup yerine daha parlaklarının çıkacağı gibi… Bu uydurduğum hikâyeye kendimin bile inanıp inanmadığını da düşünüyordum. Ne de çok şey düşünüyordum öyle?! Kendimi öyle kaptırmıştım ki, çalan telefonumu bile farketmemiştim. Bir anda herkesin bana bakmasıyla kendimi mülteci gibi hissetsem de, aslında asıl mülteciliği ben kendi içimde yaşıyordum. İçimin taa derinliklerinde bir mülteci gibi yaşayan hislerim vardı ve bunlar bir türlü çıkmıyordu. Birden kendime geldim ve tüm cesaretimi toplayarak, sanki daha içeriye henüz giriyormuş gibi: “Oturabilir miyim?” dedim. “Tabi neden oturmuyorsun, nasılsın, nasıl geçti sınavların?” ile başladı muhabbet. Theodoros Angelopoulos’tan bir trailer açtı. Sonra Seyyar Sahne‘den oyunlara baktı internette. Tiyatroyla ilgileniyordu sanırım. Hoşuma gitti. Gülümsedim. Bunu farkedince o da gülümsedi ve ilk defa gamzelerini gördüm. Bu kadarı fazla olmalıydı. Bu güzelliği görmeyi bile hakedip haketmediğime karar vermeye çalışırken “Dur bir de Facebook’a bakayım, ben kullanmıyorum; ama arkadaşımdan giriyorum nadir olarak.” dedi. Kütüphanede Facebook’a girdiği yetmiyormuş gibi, bir de Facebook’u Google’dan arattırdı. Son.